Opis Teorii wiecznego istnienia

Głównym założeniem tej teorii jest istnienie stanu poza czasem i przestrzenią (inaczej sfery lub rzeczywistości poza czasem i przestrzenią).

To jest fundament tej teorii.

Sfera poza czasem i przestrzenią to jedyna możliwość dla istnienia Bytu Pierwoistnego.

Takie określenie Boga jako Bytu Pierwoistnego jest podstawowym pojęciem mojej teorii.

Tezą teorii wiecznego istnienia jest to, że Byt Pierwoistny wypełnia sobą cały stan poza czasem i przestrzenią. Hipotezą jest to, że Byt Pierwoistny  wyłonił z siebie (czyli stworzył) wieczne istoty: ludzi i aniołów oraz czasoprzestrzeń wszechświata. Stworzył  wszystko ze Swojej Osobowości będącej źródłem Jego Praw oraz Energię Pierwszej Przyczyny będącej Jego „budulcem”. To określa Go jako Stwórcę.

Aksjomatem w teorii wiecznego istnienia jest to, że „coś” nie może powstawać z „niczego”. Zatem czasoprzestrzeń wszechświata lub wszechświatów musiała mieć swoje źródło powstania.

(Według teorii wiecznego istnienia to „coś” to Osobowość Bytu Pierwoistnego i Jego Energia Pierwszej Przyczyny).

Głównym sądem egzystencjalnym teorii wiecznego istnienia jest to, że Osobowość Bytu Pierwoistnego przenika całym sobą Energię Pierwszej Przyczyny, tworząc „model” człowieka, w którym osoba duchowa przenikającej osobę fizyczną.

 

 

 

Teoria wiecznego istnienia